آقاي کروبي يکي از شخصيت‌هايي است که از ابتداي پيروزي انقلاب - مثل خيلي‌هاي ديگر- همواره در سطوح عاليرتبه تصميم‌گيري نظام حضور داشته است.  به‌رغم اينکه مسووليت رياست پارلمان که عاليرتبه‌ترين جايگاه حقوقي بود که کروبي در دوران جمهوري اسلامي ‌برعهده داشته در سالهاي پس از ارتحال امام خميني بوده است، اما واقعيت اين است که کروبي پرقدرت‌ترين وموثر‌ترين دوران عمرش را در عهد امام خميني تجربه کرده است. وي در آن دوران از نظر حقوقي و رسمي‌تنها نماينده مجلس بود و رئيس بنياد شهيد. اما به دليل ارتباط شخصي او با امام وبه خصوص ارتباط صميمي‌وي با حاج احمد آقا، فرزند قدرتمند امام، جايگاه واقعي و تاثيرگزار او در گردونه قدرت آن روزها به مراتب  بيش از جايگاه حقوقي او شده بود. کروبي اين جايگاهش را البته مديون مبارزات سياسي قبل از انقلابش بود.او از روحانيون طرفدار امام بود که در کنار بسياري از رهبران آن روزهاي جمهوري اسلامي‌سالهاي زيادي از عمرش را در زندان گذرانده بود و در زندان هم از عناصر معتدل در مساله اختلافات درون زندانها شناخته مي‌شد. وي اگر چه در پايان دوران زندانش دچار نکث قابل گذشتي در فرهنگ آن روزها شد اما هميشه از او به عنوان يک عنصر شجاع سياسي ياد مي‌شد. وي اهل اليگورز است و جزو جامعه لر ايراني است. لر‌ها معروف به صراحت هستند که در بعضي موارد خود علاقمندند ريشه صراحت خود را در سادگي بدانند.آقاي کروبي بارها در طول تاريخ سياسي‌اش، بخصوص وقتي مي‌خواسته صراحت لهجه‌هاي غيرمتعارف را درعرف سياسي به کار برد، به خودش عنوان لر داده تا با استفاده از اين عنوان صراحتش با منشا سادگي توجيه شود. اما کمتر کسي است که کروبي را آدم ساده وغير زيرکي بداند. يکي از اين زيرکي‌ها هم در اين است که به بهانه لري بسياري از حرف‌ها را که معمولا نمي‌زنند، مي‌زند. از ابتداي انقلاب آقاي کروبي مثل ديگر اصحاب و دوستان حاج احمد آقا، جزو جناح چپ که بعد‌ها  به عنوان خط سه و در ادامه سير تاريخي به جريان اصلاحات تغيير نام داد شناخته مي‌شود. اين جناح رقابت نفس‌گيري را با جناح راست آن روز و محافظه‌کار بعدي و اصولگراي فعلي داشت. در دوران امام اين جناح، بدنه اصلي و قدرتمند حکومت بود. به دليل همين قدرت ناشي از اعتماد و ارتباط تنگاتنگ جناح چپ آن روزها با بيت و دفتر امام خميني بود که آقاي کروبي و عده‌اي از روحانيون نزديک به امام که بسياري از آنان اعضاي رسمي‌دفتر امام بودند از جامعه قدرتمند روحانيت مبارز آن روز انشعاب کردند و از آن تاريخ وجود دو تفکر در بدنه قدرت را رسميت دادند. کروبي از همان روز اول راه‌اندازي مجمع روحانيون مبارز در مقام دبيرکلي قرار گرفت و تا روزي که با راه‌اندازي حزب اعتماد ملي از مجمع جداشد، در همان مقام باقي ماند.  کروبي هميشه از پرچمداران و پيشتازان مخالفان سياسي و جناحي خود بود که آنان را به دليل و اعتقاد اينکه  با ولي فقيه که در آن روزها – امام خميني -  يا مخالفند و يا کم اطاعت، طرد و عرصه را بر آنها تنگ مي‌کرد. حتي وقتي در درون جبهه چپ وهمراهان وياران امام نيز قرار بود حذف و طردي صورت گيرد، باز هم کروبي جلوتر از ديگران قرار داشت. اوج اين پيشتازي را در نگارش نامه تاريخي کروبي،جماراني و سيد حميد روحاني به آيت‌الله منتظري که آن روزها نفر دوم نظام بود مي‌توان رديابي کرد. آن نامه اولين اعتراض علني به آقاي منتظري بود که سلسله رفتارهاي بعدي تا عزل آيت‌الله منتظري از قائم مقامي‌رهبري ادامه داشت. اما به‌رغم همه اين توصيفات کروبي جزو کساني بود که خيلي آشکار و بي‌لاپوشاني همواره روابط خود را با بزرگان جناح رقيبش حفظ مي‌کرد و هيچگاه در روابط اجتماعي و سياسي آن قدر ريسمان مخالفت با رقبا را نمي‌کشيد تا پاره شود. در سياست پيچيده داخلي ايران اين تعارفات سياسي و عدم مقابله قطعي و همه جانبه با رقيب به خصوص در ميان روحانيون از جايگاه پر اهميتي برخوردار است. اين خصلت کروبي وقتي صف‌بندي‌ها جدي‌تر شد و بخش قدرتمند‌تر نظام، که امکانات اطلاعاتي و نظامي ‌و قضايي را در اختيار داشتند به تهاجم، مقابله، دستگيري و پرونده‌سازي عليه  نيروهاي چپ و اصلاح‌طلب  منجر شد او را درجايگاه واسطه قرار  داد و او با تواضع و پيگيري مثال زدني و بي‌توجه به هيچ پروتکلي از اين موقعيت خود براي رفع مشکل هم جناحي‌هايش بهره مي‌گرفت. اين کارش بعد‌ها عامل همراهي  و قدرشناسي عده زيادي ازافراد سياسي با وي شده است. در انتخابات مختلف که رد صلاحيت‌هاي سياسي و بي‌منطق انجام مي‌شد اين خصلت ارتباط داشتن با "آنها" عاملي بود که کروبي از آن استفاده مي‌کرد که به طور مداوم البته اين چاقوي کروبي همزمان با قدرت‌گيري بيشتر جناح رقيب در بدنه حکومت کند شد تا اينکه در انتخابات مجلس هشتم اصلا برندگي‌اش را از دست داد و  احيانا دست صاحبش را هم زخمي‌کرد. يکي از بخشهاي ديگر زندگي سياسي کروبي دوراني است که‌ هاشمي‌رفسنجاني رئيس جمهور بود. او از مخالفان علني‌هاشمي‌رفسنجاني بود که او را وراي حذف همه جريانهاي خط امامي‌از قدرت مي‌ديد. در پايان عهد رفسنجاني مجمع روحانيون مبارز با محوريت آقاي کروبي تلاشي را براي بازگشت اين جريان به قدرت انجام داد که انصافا در هموار کردن مسير حضور آقاي خاتمي‌در انتخابات يکي از پرنقش‌ترين افراد سياسي بود. بعد از گذشت سه سال از دوران رياست جمهوري آقاي خاتمي‌وقتي که قرار بود انتخابات مجلس ششم انجام شود، اصلاح‌طلبان مرکب از دو گروه بودند. يکي چپ‌هاي دهه شصت و ديگر، گروه‌هاي سياسي تازه به وجود آمده که بر اساس مباني جامعه مدني اصلاح طلب بودند. در آن انتخابات کروبي با راي خوبي به نمايندگي برگزيده نشد ولي به دليل مقام شيخوخيت طبيعي، رئيس مجلس شد.  به خوبي مي‌شد فهميد که کروبي با  اکثريت مجلس امکان تعامل راحتي ندارد. همچنانکه جناح ديگر که قدرت زيادي هم داشتند، از کروبي توقع داشتند مجلس را مهار کند. اين فشار دوسويه براي کروبي شرايط دشواري فراهم کرده بود. ودر نهايت کروبي البته مجلس را در چارچوب نظام وقانون اساسي حفظ کرد وبه عنوان نمونه درمخالفت با تحصن نمايندگان مجلس،اعتراض‌هايش علني شد. فصل ديگرسياسي زندگي کروبي در کانديداتوري‌اش براي رياست جمهوري در انتخابات نهمين رئيس‌جمهور بود. در آن انتخابات اجماعي در اصلاح‌طلبان شکل نگرفت و همين عدم اجماع باعث به قدرت رسيدن احمدي‌نژاد شد. اصلاح‌طلبان به طرفداران‌هاشمي‌رفسنجاني وکروبي و دکتر معين و مهرعليزاده تقسيم شدند. تصور بدنه اصلي اصلاح‌طلبان بر اين بود که کروبي زمينه راي ندارد.نظرسنجي‌ها که از سوي کروبي به نظرسازي تعبير مي‌شد نيز نشان از عدم اقبال کروبي داشت. البته ستاد آقاي کروبي هم اصلا موفقيتي در نشان دادن ميزان اقبال مردم به آقاي کروبي به دوستان آقاي کروبي نداشت که اگر مي‌داشت خيلي‌ها  به آوردن رقيب براي کروبي متمايل نمي‌شدند. بعد از انتخابات اين واقعيت که  آقاي کروبي رايي خيلي بيشتر از آن چه تصور مي‌رفت داشته، تحولاتي فراواني را در پي داشت. آقاي کروبي به نتايج اعلام شده اعتراض داشت و خود را داراي راي بيشتري از آقاي احمدي نژاد مي‌دانست و اعلام کرد که خواب کوتاهي در شب شمارش آرا انجام داده است و در اين مدت نتايج آرا تغيير کرده است. خواب کروبي يکي از نکات ماندني در تاريخ طنز سياسي ايران شد. پس از آن آقاي کروبي به‌رغم اصرار دوستانش در مجمع، از آن مجمع جدا شد وحزب اعتماد ملي را پايه‌گذاري کرد. اين که آقاي کروبي از مجمعي که خود زحمت رشد آن را کشيده بود و تنها حزبي بود که پشتوانه حمايت امام را داشت، جدا شد به عقيده من کاري اشتباه بود. اما اصرار وي بر راه‌اندازي حزب اعتماد ملي حتي با اعضاي غيرهمگون به فرهنگ تحزب در ايران کمک شاياني کرد.  در اين دوره آقاي کروبي که ازعدم اجماع اصلاح‌طلبان در انتخابات رياست جمهوري نهم رنجيده شده بود، به بخشي از اصلاح‌طلبان بيشترين حمله و هجوم تبليغاتي را انجام داد و آنان به شيطان بزرگ کروبي تبديل شدند. اين کار که به شکل افراطي انجام شد مورد استقبال رسانه‌هاي رسمي‌قرار گرفت و آنان آتش بيار اين معرکه شدند. با نزديک شدن انتخابات دهم رياست جمهوري بسياري از مردم که از عملکرد دولت نهم ناراحت هستند دل به اجماع اصلاح‌طلبان بستند و نگران همان چيزي بودند که کروبي در انتخابات نهم نگران آن بود. در اين ميان به‌رغم احتمال حضور خاتمي‌به عنوان کانديدا، حزب اعتماد ملي آقاي کروبي را کانديداي رياست جمهوري اعلام کرد. اين کار بازتاب‌هاي فراواني داشت.گرچه به اعتقاد من اصل کار حزب اعتماد ملي در اعلام کانديداتوري آقاي کروبي، کار خوبي بوده است.  زيرا اينکه يک حزب در انتخابات دروني خودش دبيرکل‌اش را براي رياست‌جمهوري کانديدا کند، يک کار کاملا حزبي است و مهمترين سودي که دارد اين است که فرهنگ تحزب را که نياز جدي و مبرم کشور ماست، تقويت مي‌کند. احزاب ديگر هم از هر جناحي باشند حق دارند اين کار را بکنند و طبعاً اين کار منافاتي با ائتلاف و هماهنگي جبهه اصلاحات هم ندارد. چون از اول قرار بوده که هر حزبي کانديدايش را معرفي کند. مجمع روحانيون مبارز و بسياري از احزاب اصلاح‌طلب هم بي‌آنکه آقاي خاتمي‌اعلام آمادگي کرده باشد، آقاي خاتمي ‌را کانديدا کرده‌اند. اين که در جبهه اصلاحات اين نشاط و توجه به سرنوشت اصلاحات ومردم جدي است، نکته مثبتي است که نبايد با اختلاف‌ا‌فکني‌ها آسيب بببيند. در نهايت نگراني از اينکه اصلاح طلبان اين بار هم آينده سرنوشت کشور را قرباني اختلافات خود کنند، هم جدي است. گرچه همچنان اصلي‌ترين نگراني راه حفاظت از آراي مردم است که اصلاح طلبان هيچ راهکاري براي آن ارائه نکرده‌اند.